CODZIENNOŚĆ PRZYKRA CZY FAJNA?

Wszyscy żyjemy w tym samym świecie a oceniamy go bardzo różnie.
Jedni uważają, że codzienność jest przykra a innym wydaje się ciekawa i w porządku.
I wszyscy mają rację.

Bo codzienność jest taka jaką każdy sobie sam uważa.
(ważna uwaga: pomijam zdarzenia wyjątkowe - zarówno nieszczęścia jak i nadzwyczajne uśmiechy losu)
I wtedy: Każdy ma takie życie jak sam sobie je wyobraża.

Pomijając zdarzenia wyjątkowe - wszystkim zdarzeniom codzienności można nadać swoje własne znaczenie.
Nie ma zdarzeń i ludzi złych, przykrych, nieciekawych, wstrętnych - jeśli samemu się nie nada im tego znaczenia.
Bo jakież wydarzenie codzienności może być przykre bez mojej zgody?!

Weźmy na przykład bezinteresowne chamstwo ze strony przypadkowo napotkanej osoby.
Można się zbulwersować, zdenerwować, oburzyć i przeżywać to przez pół dnia jako coś złego - dzieląc się jeszcze z innymi tą przykrością. I rzeczywiście jest nieprzyjemnie.
Ale można zdarzeniu odebrać moc zła!
Nie znam człowieka - więc mogę zbudować na jego temat każdą hipotezę. Bez trudności wyobrażę sobie, że nie dość, że ma ciężkie życie, to jeszcze miał ciężki dzień. Zamiast się oburzać mogę mu zacząć współczuć i wybaczyć.
Podzielił się ze mną chamstwem bo jest w nim jakieś nierozładowane napięcie. Nie mogę mu właściwie bezpośrednio pomóc - więc pomagam mu jedynie przez wybaczenie jego zachowania.
I czy spotkało mnie teraz coś złego? Nie.

A jeśli to ktoś dobrze mi znany odnosi się do mnie nieprzyjaźnie...?
Jeśli to nie jest zły do gruntu człowiek (a takich prawie nie ma) - to wyjaśnienie jego zachowania mieści się w dwóch wariantach: albo ze mną coś nie tak albo z nim.
Jeśli ze mną - to ten człowiek daje mi cenną wskazówkę, że mogę coś poprawić u siebie. On staje się moim nauczycielem. Surowym ale sprawiedliwym. Można mu nawet w duchu podziękować (w realu nie radzę - bo sobie nie daj boże weźmie do serca).
Jeśli z nim - to znowu można mu współczuć i wybaczyć. A być może można mu nawet pomóc! To bardzo budujące zajęcie - pomóc komuś nielubianemu tak żeby go polubić.
Nie zawsze się chce pomagać i obowiązku nie ma - ale już samo wybaczenie wystarczy, żeby zabrać moc zła.
Wybaczenie jednak nie ustrzeże przed ponownym nieprzyjemnym zachowaniem - i tu znowu pole do nauki: jak zneutralizować na przyszłość takie zachowania.
To jest gra - co zrobić, jakiego klucza użyć, gdzie zdobyć klucz, czym neutralizować, jak wejść na wyższy level - gry komputerowe chowają się przy takiej życiowej grze o codzienność.
Cokolwiek się wymyśli - to i tak będę mądrzejszy niż przedtem byłem - więc znowu należą się podziękowania w duchu.

A co gdy pada i jeszcze na dokładkę ochlapał samochód a uciekając sam wlazłem w kałużę...?
Ano nic!
Można z tego zrobić zmartwienie na najbliższe godziny - ale równie dobrze można skwitować pogodnym: musi czasem padać. A jeśli uda się do tego uśmiechnąć - to naprawdę nic się nie stało.
A radzę spróbować czegoś takiego kiedy pada - zamiast przemykać w skuleniu w deszczu, wziąć się wyprostować i iść z czołem do góry - kropel spadnie tyle samo, ale uczucie jakże inne! Jak zdobywanie małego szczytu!

Wiem, że to wszystko wygląda na bajdurzenie nawiedzonego idealisty.
Nie po to człowiek obdarowany został agresją żeby się jej wypierać na co dzień.
No i niech nikt się nie wypiera agresji na siłę! Trzeba się czasem wkurzyć, zdenerwować...
Agresja jest w porządku.
Agresja to motor, agresja to siła wewnętrzna.
Tym bardziej należy akceptować agresję u innych ludzi. Mają prawo być chamscy - a tym bardziej jeśli nie potrafią popatrzeć na codzienność z jasnej strony.

A jeśli samemu się zrobiło coś nie tak i to jest powód do zmartwienia...?
No i znów trzeba sobie wybaczyć i podziękować zamiast psioczyć. Przecież to wyraźny sygnał, że jest co zmienić na lepsze. A jak już się wie co - to tylko pozostaje wymyślić jak? Kolejna ciekawa gra - za darmo! (no prawie, bo jakieś koszty wcześniejszych błędów mogą być)

I tak cokolwiek się weźmie na tapetę to można zobaczyć to w pozytywnym, interesującym świetle.
Żadne zdarzenie codzienności bez mojej zgody nie będzie przykre.
Wiele zdarzeń przykrych lub przeciętnych można zobaczyć jako ciekawe lub nawet fascynujące.
I teraz można sobie codzienność samemu wybrać: czy ma być przykra czy fajna?

Chociaż właściwie mam małe prawo pisać o codzienności.
Bo co ja wiem?! Mi codzienność się zdarza tylko czasem. Bo ja sobie wybrałem święto.
Bo to też mogłem.