JAK LUBIĆ SIEBIE?
Właściwie dziwne jest, że nie każdy siebie lubi. |
strona główna
|
DEFINIOWANIE OCZYWISTOŚCI: Definicja szczęścia Definicja miłości Definicja życia Wiara i nadzieja Definicja głupoty |
|
ŚWIATOPOGLĄDOWO: Życie po życiu Sens życia O raju śmierć dobra albo zła I powstał Bóg Bóg jesli istnieje samobójstwo |
|
można się nie zgodzić: podpis: niewdziosek Lubią, nie lubią... A co z opcją neutralną? Bo ja chyba siebie toleruję, to znaczy przyjmuję z dobrodziejstwem inwentarza. Wiem, że to chyba prowadzi do niewielkiego parcia na zmiany - czyli braku dynamiki w ulepszaniu siebie. Ale chyba mi się nie chce ulepszać. Wolę zająć się czymś ciekawszym albo sobie odpocząć. podpis: mrowka Lubię siebie. Nie rozliczam siebie z przeszłości, pozostawiam sobie tylko i wyłącznie miłe wspomnienia, a niemiłe w ogóle usuwam, bo co mi po nich (błędów, które popełniłam kiedyś tam już więcej nie popełnię, więc po co jeszcze o tym myśleć?) Może to rozwiązanie wygodnickie, ale bardzo mi pasuje. Chyba ten temat łączy się z byciem szczęśliwym - nielubienie siebie to ciągłe frustracje i w konsekwencji - "nieszczęśliwość", prawda? podpis: S. Zdecydowanie się łączy. Lubienie siebie nie jest warunkiem wystarczającym ale chyba koniecznym tak. A co do opcji neutralnej... tolerowanie... jednak jest w tym na szczęście akceptacja. podpis: niewdziosek Brak akceptacji dla siebie prowadzi w kierunku samounicestwienia. Natomiast lubienie siebie może skończyć się samouwielbieniem, brakiem krytycyzmu dla swoich potknięć, czy zapominania o nich, a pamiętaniem samych zalet - czyli tworzeniem wyidealizowanego obrazu, niezgodnego z rzeczywistością. Jeżeli takie podejście jest potrzebne np. ze względu na wspieranie swojej konstrukcji psychicznej - to nie ma dyskusji - przetrwanie jest najważniejsze. Jeżeli jednak ktoś ma na tyle siły, by nie myśleć o sobie w samych superlatywach, to próbuje patrzeć na swoje czyny racjonalnie i krytycznie (co się nie kłóci z sympatią dla Przeszłego i Teraźniejszego). Tolerancja powoduje wybaczanie błędów, ale nie zapominanie o nich w imię autoterapii psychicznej, a ich analizę i próby uniknięcia ich w celu ułatwienia życia Przyszłemu. podpis: S. Ależ nie bój się tak narcyzmu. Narcyzm, jeśli niezaślepiony, jest w porządku. I (tak myślę) w imię lubienia siebie jeszcze bardziej, warto poświęcić trochę wysiłku na naprawę swoich przeszłych błędów. Swoje błędy należy zauważać i naprawiać ale nie należy się nimi katować. Czyli: jestem wspaniały, ale jak coś poprawię w sobie to mogę być jeszcze wspanialszy. (zdaje się, że mówimy o tym samym - tylko inaczej do tego podchodzimy) podpis: niewdziosek Też mi się tak wydaje - to chyba tylko różnice w nomenklaturze. Ale myślenie o sobie "jestem wspaniały" jakoś mi nie pasuje. Zdarzają się momenty, kiedy stwierdzam "jednak jestem nienajgorszy" ale te szybko przemijają. podpis: mrowka niewdziosek, bo Ciebie pewnie nauczyli, że narcyzm jest be, to egoistyczne, bezwartościowe, niedobre i trzeba wyeliminować z życia. A tu przecież nie chodzi o taki narcyzm, który rozgrywa się z krzywdą innych, tylko z Twoim szczęściem zwyczajnie. podpis: niewdziosek Myślę raczej, że wynika to z bardzo niskiej oceny jakości naszego świata. Natomiast tym większy mój podziw wzbudzają zjawiska, które się z tego schematu wyłamują. podpis: S. A widzisz! A świat jest najwyższej jakości! Chociaż pełen efektów ubocznych (lub też granicznych) - bo inny nie może być jeśli ma być ciekawy. Ja ciągle się nie mogę nadziwić, że to wszystko jest naraz takie skomplikowane będąc zbudowane na kilku bardzo prostych patentach. podpis: niewdziosek Podejrzewam podobnie, że rzeczywiście świat jest bliski najwyższej możliwej jakości. To jego niewyobrażalne skomplikowanie wynika chyba z wszechobecnego mechanizmu czegoś w rodzaju ewolucji - to znaczy tworzenia i sprawdzania się w praktyce(lub nie zdawania egzaminu)różnych kombinacji zjawisk, elementów, procesów. Ciekawe jest skąd ten mechanizm się wziął i czy jest niezmienny? Z jego bezwzględności wynika prawdopodobnie powszechność tego, co Ty nazywasz efektami ubocznymi, czy granicznymi, a ja postrzegam to raczej jako normę. Zjawiska wspaniałe są wyjątkiem, ułamkiem promila w niewątpliwie ciekawej, ale przeważnie przykrej i szarej przeciętności. Przyznaję, że gdyby były powszechne, prawdopodobnie nie podziwialibyśmy ich, przyzwyczajeni do codziennej masy wspaniałości. Z drugiej jednak strony przykra jest tak mała sprawność świata, który dla stworzenia kilku rzeczy pięknych musi wyprodukować, przesiać i zniszczyć tak wiele. podpis: N. A mi się wydaje, że nie lubią siebie ludzie, którzy ogólnie za mocno skupiają się na przeszłości, jaka by ona nie była (także tej pozytywnej - bo przecież nie polubi siebie człowiek, który wspomina z sentymentem jaki to w przeszłości był fantastyczny, za to uważa, że teraz jest już do niczego). O przeszłości warto pamiętać, ale nie warto jej rozpamiętywać. Mam jeszcze sposób dla tych, którzy nie mogą się powstrzymać przed ocenianiem i rozliczaniem siebie: zrobić sobie listę swoich praw, w której na pierwszym miejscu niech znajdzie się punkt pt. "prawo do popełniania błędów". Bo jak sobie tego prawa sami nie przyznamy, to nikt inny nam go nie da. I jak przyjdzie moment, że zechcemy się z Przeszłym porozliczać, chwyćmy za kartkę i odczytajmy mu najpierw jego prawa. Od razu ciężej wydać jakiś surowy wyrok. podpis: S. Niewdziosek - otworzyłem już nowy temat gdzie ułomność czy doskonałość świata będzie bardziej korespondować. N. - nie da się nie zgodzić, ale nie jestem pewien czy tu też czasem nie oceniany jest bliski (wczorajszy) przeszły w porównaniu z dalekim (sprzed lat) przeszłym - a teraźniejszy pełni rolę arbitra zamiast kreatora rzeczywistości. podpis: N. Hm. Możliwe i to :) Nie upieram się przy swoim, bo i czuję, że nie ma specjalnie po co - bo wnioski z mojej wersji wychodzą dość podobne do tych z Twojej.
|