MIŁOŚĆ NIESZCZĘŚLIWA I ODKOCHANIE

Przypominam definicję:
Miłość to nieracjonalne uczucie bliskości - oparte na różnego rodzaju sprzężeniu emocjonalnym.

Miłości nieszczęśliwe bywają dwojakiego rodzaju - albo nieodwzajemniona (lub zawiedziona) albo niszcząca.

W obu przypadkach chciałoby się pozbyć miłości która nic dobrego nie niesie.
Ale to niełatwe ze względu na sprzężenie emocjonalne.

Ba! Im bardziej chce się jej pozbyć tym silniej ta miłość oddziaływuje.
Bo żeby się pozbyć miłości trzeba by było przestać się nią w ogóle przejmować. A każda chęć pozbycia się miłości powoduje, że się o niej myśli. Że się przeżywa emocje na nowo. Dokładnie tak samo jak w przypadku nerwicy. Śmiało można nazwać miłość nieszczęśliwą rodzajem nerwicy!

Miłość nieodwzajemniona również jest uczuciem bliskości (jednostronnym) wywołanym wrażeniem że ktoś jest dla zakochanego kimś szczególnym. Druga strona tak nie uważa - ale cóż...
Właściwie już nie powinno się używać słowa miłość - tylko pragnienie, obsesja, pożądanie.
Jednostronne uczucie nadal jest podsycane przez sprzężenie emocjonalne - bo nastąpiła silna emocja w postaci zawiedzionej nadziei - to i sprzężenie ma się czym karmić. To dopiero jest o czym myśleć po nocach. To huśtawka nastrojów - od myślenia jak to jeszcze może się udać, do wmawiania sobie, że nie warto.
Takie wmawianie sobie czegokolwiek - tylko potęguje obsesję, bo każe wciąż więcej myśleć.
Gdyby udało się nie myśleć - szybciej byłoby po sprawie.

Miłość zawiedziona podobnie działa - z tą różnicą, że nie działa pragnienie, obsesja - tylko poczucie krzywdy. Ale i tu jest o czym myśleć i czym się emocjonować. Z jednej strony zawód i poczucie krzywdy a z drugiej rozpaczliwa myśl, że mogło być inaczej.

Myślę, że w tych przypadkach wysiłek nad odkochaniem się jest bezcelowy (a wręcz potęguje cierpienie).
I jako lekarstwo bym kombinował nad wybaczeniem. W obu przypadkach!
Wiem, że to brzmi kuriozalnie.
Ale właśnie tak. Bo wybaczeniem się nie da ekscytować!
W przypadku miłości zawiedzionej wybaczenie zdaje się zbytkiem łaski. Ale... nie mam na myśli wybaczenia i wpadnięcia sobie w objęcia - tylko wybaczenie z jednoczesnym odsunięciem się od tej osoby. Wybaczyć by móc zapomnieć o tym kimś.
W przypadku miłości nieodwzajemnionej wydaje się zaś, że nie ma co wybaczać. A jednak... wybaczyć mu (jej), że wzbudził nadzieję, że był taki fascynujący... Ha. A jeśli nie jemu to sobie! Że się tak głupio człowiek zakochał.
Najważniejsze żeby przestać myśleć.

To jest sposób żeby się skutecznie pozbyć tych szarpiących uczuć.
Bo akt wybaczenia nie jest uczuciem które może wzmagać sprzężenie.
I właśnie o to chodzi. Żeby wygasić te żywioły emocji jakie szaleją wewnątrz.

No a teraz miłość niszcząca - kiedy rzeczywiście przynosi tylko cierpienie - a nie da się jej nijak pozbyć (dokładnie na tej samej zasadzie co poprzednich)... Bardzo jej się nie chce, ale emocje działają i to jak!
Takie miłości zwykle oparte są bardzo silnie na bliskości erotycznej. Chemia! Rozsądek mówi co innego, a instynkt co innego. I ten konflikt wewnętrzny powoduje czasem szczególnie mocne sprzężenie emocjonalne. Im silniej się walczy z miłością tym większe rozdarcie powoduje.
Niewiele tu wybaczenie pomoże, bo trzeba by było przede wszystkim wybaczyć sobie - a na to nie zgadza się rozum.

Przyznaję, że nie widzę szczególnie dobrego rozwiązania tej sytuacji. Ale...

Mam jedno, lecz dość kontrowersyjne: żeby pozbyć się jednego z biegunów na którym jest oparte rozdarcie. Nad instynktem raczej się nie da zapanować - więc pod uwagę można brać tylko rozsądek.
Więc wychodzi na to (z czysto teoretycznego punktu widzenia), że należało by porzucić rozsądek (tym samym osłabiając sprzężenie) i pozwolić działać instynktowi do momentu kiedy na tyle się nasyci, że rozsądek będzie mógł wziąć górę.
I wtedy szybką akcją uciąć całą sprawę (bez roztrząsania - bo wróci sprzężenie).

To są wszystko tylko rozważania teoretyczne nie poparte żadną praktyką. Ale kto wie... może prawdziwe.