NAIWNOŚĆ

Ależ wszyscy wypierają się naiwności! Jakby to coś złego.

Naiwność to pozostałość z dzieciństwa, która pozwala wierzyć, że wszystko jest możliwe. A ten kto ma tą wiarę ten ma siły i młodość.
Bez naiwności nie może się udać nic co nieprzeciętne. Pozbywanie się naiwności to pozbywanie się sił do rzeczy większych niż codzienna egzystencja i banalna kariera. To jest prosta droga do starości.

Naiwność to ufność w szczerość ludzi, ufność w możliwość naprawy świata, w to że życie jest proste i łatwe!

Większość ludzi myli naiwność z głupotą.
A głupota to różne odcienie braku wiedzy, braku kojarzenia faktów i kierowanie się popularnymi sądami. Natomiast naiwność to ufność, wiara we wszystko co nie jest wykluczone. Zgoda! Czasem naiwność pochodzi z głupoty, ale to zupełnie nie to samo!
I właśnie głupotą jest popularny sąd, że naiwność to głupota.

Naiwność to odporność na zgorzknienie i zwątpienie.

Naiwność bywa cechą młodości. Młodzi są wyrywni, naiwni i wierzą, że da się zmienić świat. Raczej dlatego, że jeszcze nie stracili wiary, że życie może być ciekawe i dobre. Z czasem dopiero nabierają doświadczeń, tracą wiarę i powoli starzeją się w swoich poglądach. Zaczynają nabierać rozsądku.

Skoro życie składa się z miłych i niemiłych niespodzianek - to prędzej czy później nazbiera się tych niemiłych tyle, że z czasem traci się wiarę w powodzenie różnych wysiłków. I człowiek rozsądny porzuca wysiłki które nie przynosiły łatwych efektów.
Natomiast człowiek naiwny mimo wszystko wierzy, że kiedyś się uda i wciąż próbuje.

To prawda, że człowiek rozsądny gospodaruje swoimi wysiłkami ekonomiczniej ale od pewnego momentu nie zrobi nic ponadprzeciętnego. Jak zobaczy na swojej drodze przeszkodę wymagającą większego wysiłku to zmieni kierunek. Człowiek rozsądny nie męczy się niepotrzebnie. Z każdym rokiem mniej się męczy, mniej chce zrobić, mniej się rusza, aż w końcu przestaje się ruszać na zawsze.

Człowiek naiwny bywa bardziej wyrywny. Co z tego, że się sto razy nie udało, skoro sto pierwszy może być tym który przyniesie sukces. To zachowanie nieekonomiczne, ale jednak cały czas w ruchu, wciąż mu o coś chodzi. Cały czas ma w sobie coś z buntownika. Właściwie nie ma czasu się starzeć - bo ciągle coś próbuje zrobić, nadrobić, poprawić...
I nie zawsze, ale często w końcu się udaje.

No pewno, że skrajna naiwność jest głupotą. Jak każda skrajność! Ale fakt, że głupota często ubiera się w kostium naiwności nie znaczy, że to naiwność jest głupia.
Nie!
Naiwność to zawsze jest moc i młodość.
Zaś rozsądek to spokój i przeciętność.
A głupota to głupota (naiwna czy rozsądna).

ANEKS (dopisany po pierwszej wymianie opinii)

Z największą naiwnością spotykamy się przede wszystkim u dzieci, u osób mało rozgarniętych, nie posiadających podstawowej wiedzy, albo mających kłopot z kojarzeniem faktów. Oni są ufni ale nie za mądrzy.

Stąd się bierze obiegowa opinia, że naiwność to głupota - bo to najczęściej spotykana naiwność.

Jednak inteligencja i duża wiedza nie przeszkadza być naiwnym (ufnym)!
Jeśli osoba wybitna ma kaprys być naiwną - to nie przestając być inteligentną - ma w sobie zdolność ufania ludziom i podejmowanym wysiłkom. Ufność ta jest ograniczona tylko stanem wiedzy, a nie zgorzknieniem: że coś się nie może udać, że po co się szarpać, że ludzie dbają tylko o siebie, że lepiej na zapas się wycofać.

A więc fakt, że "głupota" sprzyja naiwności - nie przekłada się w drugą stronę.
Naiwność nie przybliża do głupoty.
Za to przesadna nieufność prowadzi wprost do głupoty!