NAIWNOŚĆ Z OGRANICZONYM ZAUFANIEM
Naiwność jest źródłem energii i optymizmu. Ale trudno być naiwnym przez całe życie (jeśli się nie jest głupim) bo prędzej czy później naiwność zostanie ukarana - gdyż świat jest brutalny.
|
strona główna
|
DEFINIOWANIE OCZYWISTOŚCI: Definicja szczęścia Definicja miłości Definicja życia Wiara i nadzieja Definicja głupoty |
|
ŚWIATOPOGLĄDOWO: Życie po życiu Sens życia O raju śmierć dobra albo zła I powstał Bóg Bóg jesli istnieje samobójstwo |
|
można się nie zgodzić: podpis: Kris Tak myślę sobie, że zaufanie dotyczy zawsze pewnej sfery, dziedziny życia, więc mogę mieć do kogoś zaufanie, w jednej dziedzinie a zachować ograniczone zaufanie w innej dziedzinie. Na przykład wchodząc do autokaru czy samolotu nie widzę i nie znam pilota czy kierowcy, ale ufam, że chce i potrafi dowieść mnie do celu. Z drugiej strony mogę nie mieć żadnej ochoty zaufać tym ludziom w innych dziedzinach. Możliwość popełniania błędów jest dla logicznie myślącego człowieka czymś naturalnym i nie przekreśla zaufania. Zaufanie może dotyczyć intencji i zamierzeń, które ma druga osoba, lub umiejętności danej osoby (albo jedno i drugie) Niezamierzony błąd raczej nie powinien wpływać na zaufanie (oczywiście w pewnych sytuacjach ilość niezamierzonych błędów może być taka, że przestajemy ufać w umiejętności danej osoby, choć nie mamy zastrzeżeń co do intencji). Następna kwestia to, zaufanie może być tylko relacją dwustronną. Złodziej może mieć kumpla złodzieja i jednocześnie mogą ufać sobie nawzajem, że się nie okradną nawzajem. Zaufanie do moich bliskich jest sprawą elementarną, Piszesz : „Ludzie na całym świecie bywają nieuczciwi. I każdy z nich jest czyimś bliskim. Więc dlaczego w gronie moich bliskich nie ma prawa się znaleźć ktoś niezupełnie kryształowy? „ Dany człowiek może być nieuczciwy (łamać prawo, oszukiwać wszystkich dookoła) ale z reguły ma taki krąg osób, wobec których zachowuje się uczciwie. (tzw bliskie osoby) Ale oczywiście rozsądny człowiek sam szacuje, komu i ile zaufania i w jakiej sytuacji może okazać. I tutaj przechodzimy znowu do tematu naiwności – bardziej naiwni okazują więcej zaufania itd. Ważna jest chyba sama świadomość, że dobrowolnie i świadomie okazujemy więcej naiwności niż powinniśmy, jeśli nie mamy tej świadomości to zahaczamy o głupotę. Zresztą zaufanie ma tyle aspektów, że ciężko o tym mówić sumarycznie. PS. No cóż podejrzewać, że bliski może mi świadomoie zrobić świństwo i akceptować to, to faktycznie godzić się na realacje bez zaufania. Zwykłe ludzkie błędy to nie świństwa !!! podpis: S. Na tyle wierzę w ludzi, że ufam, że nikt bez powodu nie robi niczego co można nazwać świństwem. Powód zawsze jest! A skoro jest powód to jest pokusa. Więc nie odmawiam nikomu prawa do słabości - chociaż by to mogło wyglądac jak świństwo. Miano świństwa jest umowne - sami je nadajemy. podpis: niewdziosek Moje spojrzenie na ludzi bliskich różni się od spojrzenia na mniej bliskich. Bliskim więcej wybaczam. Znając ich przez lata, zakładam u nich przewagę dobrej woli nad złą (inaczej chyba przestali by być bliskimi). Błędy, które popełniają składam na karb wadliwości całego gatunku a nie na szczególne wady danego osobnika. A tak w ogólności to niestety się zgadzam. podpis: Robo e-mail: robofh@wp.pl Jest prosty sposób, żeby rozczarowanie tak nie bolało. Chyba chodzi o to samo, tylko inaczej to sformułuję. Po prostu trzeba mieć świadomość tego co może sie zdarzyć - przewidzieć i rozważyć efekty naszego działania, wyciągnąć wnioski. Taka CELOWA naiwność - wynikająca nie z braku inteligencji, ale właśnie być może z jej nadmiaru - jest dobrą metodą na życie, bo jeśli ktoś nadużyje zaufania, to zawsze można sobie powiedzieć "Jestem dużym chłopcem, wiedziałem w co się pakuję i część mnie oczekiwała czegoś takiego". I jakoś mniej wtedy boli. Wybaczenie to dobra rzecz, nawet takie na kredyt. Jedyne co według mnie powinno być niewybaczalne, to sytuacja kiedy druga osoba odkrywa naszą naiwność i zaczyna wykorzystywać to z pełną świadomością - czyli nadużywa zaufania ponownie i cynicznie. Wie o naszym podejściu do życia i chce od tego odciąć sobie jak najwięcej kuponików... wyżąć jak najmocniej i odrzucić. I co wtedy zrobić z takimi ludźmi? Bo - jak piszę - wybaczyć czegoś takiego nie potrafię... a może jednak pownienem? podpis: S. Wybacza się głównie dla siebie - żeby nie obarczać się rozczarowaniem. Ale złe należy uprzykrzać aby uczynić je nieatrakcyjnym. Tak więc wybaczenie nie oznacza akceptacji - wręcz należy karać i uprzykrzać zło - tylko nie z pozycji rozczarowania i zemsty a po to by pomóc cholernemu bliźniemu stać się lepszym. podpis: Robo Problem tylko w tym, że taki bliźni zwykle nie ma najmniejszej ochoty stać się lepszym. Bo to by oznaczało przyznanie się przed sobą do swoich błędów, uznanie swoich wad. A dla takich ludzi jest to prawie niemożliwe - oni w swoich oczach są idealni... podpis: niewdziosek Żeby zrozumieć swoje wady, trzeba umieć (mieć szansę) spojrzenia na siebie i swoje uczynki z nie swojej perspektywy - niejako z zewnątrz. A ludzkie środki, chociaż przeważnie są bardziej skomplikowane, niż prosty rebus, nie zawsze na to pozwalają. Dla każdego systemu myślącego istnieje granica, której swoim myśleniem przekroczyć nie jest w stanie. Granice niektórych umysłów sięgają niewiele dalej, niż ich materialna powłoka. I nie bardzo można mieć o to do nich pretensje. Zarzuty, że nie potrafią zrozumieć swoich wad, przypomina mi pretensje do PC-ta, że wciąż mu się wieszają Windowsy. podpis: Robo Idąc za tą metaforą, w takim razie nic złego w tym, że ten komputer kopie mnie prądem w momencie gdy zaczynam na nim pracować - ot taki biedny, niedorozwinęty system, co on jest winien temu że zadaje ból każdemu kto podejdzie? podpis: mrowka Chcę być naiwna, wszystkie przykrości mam wliczone w koszt. A radość, jaką daje mi bycie naiwną to wyrównuje z nawiązką. Nie zgadzamy się chyba w definicjach, dla mnie oszustwo nie jest równoznaczne ze świństwem. A świństwo faktycznie przekreśla znajomość, to jest jak świadome wypowiedzenie wojny. To mój bufor bezpieczeństwa: robisz mi świństwo, to spadaj, a ja sobie odbudowuję świat, w którym wierzę ludziom. Wtedy następne świństwa nie przygniatają mnie do ziemi, a pozwalają zachować naiwność. Przynajmniej na razie. Świństwo z reguły samo w sobie sprawia, że znajomość przestaje być cenna i nie ma potrzeby wkładać w nią wysiłku. Wychodzi na to, że jestem głupia egoistka. Niech będzie. Z bagażem (no, małym na razie) doświadczeń przypadkowym ludziom ufam. Naiwnie, ale co mi szkodzi. Kris - wydaje mi się, że niezamierzone błędy w ogóle tu nie podlegają dyskusji. podpis: niewdziosek Robo - w uproszczeniu można tak powiedzieć. Sam z siebie taki PC ma małe szanse się przekonstruować (naprawić). Istnieje możliwość zmian, ale wymaga gwałtownej ingerencji z zewnątrz. Przy poważniejszej wadzie konstrukcyjnej zmiany są raczej niemożliwe. A odnosząc to do naszego gatunku - mam wrażenie, że wszelkie nawrócenia na dobrą drogę są raczej w mniejszości. Można jedynie "karać i uprzykrzać zło" ale raczej nie spowoduje to poprawy moralnej kondycji bliźniego, a najwyżej uruchomi mechanizm Pawłowa i włączy odruchowe unikanie przezeń przykrości, które mu się z czynieniem zła będą kojarzyć. Najlepiej było by podłączyć mu takiego automatycznego nadzorcę, który po każdym złym uczynku spowoduje wstrząs elektryczny. Tylko, czy o to chodzi - czy bliźni stanie się wtedy lepszy? podpis: S. Jak zwykle wymiana opinii odbiegła od zagadnienia :) Zamiast o ograniczonym zaufaniu mamy dyskusję o efektywności wychowania w dojrzałm wieku. Też ciekawe. Skoro już o wychowaniu - a czymże jest mechanizm Pawłowa jesli nie narzędziem wychowania? Od zawsze człowiek robi to co mu ulepsza życie (w jego mniemaniu). A że nie zawsze reakcja na system kar i nagród jest zgodna z oczekiwaniami - to tylko dlatego, że "wychowawca" nieraz źle ocenia potrzeby i wrażliwość "wychowanywanego" lub źle użył argumentów. podpis: niewdziosek No tak - mechanizm Pawłowa jest bardzo pomocny, a właściwie chyba jedynie skuteczny przy wychowywaniu jednostek młodych, które kierują się głównie emocjami, a więc podświadomością. Z wiekiem człowiek rozumny nabiera doświadczenia (powiększa swą bazę wiedzy) i, teoretycznie, w coraz większym stopniu kieruje się rozumem. Wychowanie takiej jednostki powinno raczej odnosić się do nabytej przez niego mądrości - a więc przez przekazanie racjonalnych argumentów i ich analizę. Jeżeli skuteczniejsze jest jednak stosowanie odruchów Pawłowa, to odechciewa się kontaktów z takim osobnikiem. A jemu wydaje się, że racja jest po jego stronie - "jest w swoich oczach idealny". I cóż - nie jest on "biednym, niedorozwiniętym systemem"? podpis: S. Skuteczne przy młodych i starych jest kryterium "polepszenia sobie życia" - nie zmieni postępowania jeśli finalnie mu się to nie "opłaci" (w jego ocenie). A czy to drogą uświadamiania czy powtarzania bodźców - u starszych trudniej wywołać zmianę powtarzaniem bodźców bo mechanizmy ma bardziej utrwalone - a u młodszych trudniej uświadamianiem bo jeszcze nie ogarnia całości. Ale czy starsi na pewno ogarniają całość? Wątpię. Jak się nie wstrzelisz w jego system - to o co pretensje? Sam też polepszam sobie życie jak mogę - więc pretensje wolę sobie darować - za to staram się osobnika szkodliwego efektywnie pozbawiać wpływu na moje życie - włącznie do definitywnego wykreślenia z listy znajomych. podpis: niewdziosek Osobników szkodliwych oczywiście najlepiej unikać. Co do ogarniania całości - nie stawiałbym takich wymagań, bo trudno realizowalne. Mnie wystarcza dobra wola i chęć zrozumienia drugiego człowieka. Wydaje mi się, że to się najbardziej opłaca. Bo co innego? Pretensje też nie mają większego sensu, bo i z jakiej pozycji? W końcu wszyscy jedziemy na jednym wózku. Każdy dostał mniej lub bardziej sprawny aparat myślenia - jakość sprzętu nie bardzo od nas zależała. Nie mówiąc już o mechanizmie podświadomości,który swą mocą wielokrotnie przewyższa rozumek. podpis: seth11 Żeby być naiwnym trzeba lubić ludzi. Trzeba wierzyć w człowieka. Trzeba go postrzegać przez pryzmat swoich ułomności. To pomaga. Tak, jestem głupcem, ale w gruncie rzeczy raduję się swoją głupotą, bo w ostatecznym rozrachunku wychodzi na moje. Ta wiara nigdy mnie nie zawiodła, chociaż czasami nie jest łatwo. Ps. Sam też nie jestem kryształowy, więc bilans wychodzi na zero. podpis: Kris Wracając do tekstu. Faktycznie w wielu dyskusjach jest tak, że nie możemy się dogadać bo do tego samego słowa przykładamy różne definicje. Więc zacznę od definicji Świństwo - podły czyn służący skrzywdzeniu kogoś. Błędy nie są świństwami bo nie ma mają na celu skrzywdzenia, brak im celowości czynu. Zaufanie do bliskich to właśnie wiara, że nie zrobią mi świństwa (celowo i świadomie zrobią coś żeby mnie skrzywdzić). Piszesz, że : "nikt bez powodu nie robi niczego co można nazwać świństwem. Powód zawsze jest! A skoro jest powód to jest pokusa. Więc nie odmawiam nikomu prawa do słabości" Nie rozumiem, tego powód zawsze jest - jeśli zaufana, bliska osoba zawsze ma powód żeby mi zrobić świństwo - to raczej to jest dziwna relacja i nie ma nic wspólnego z bliskością. Owszem są chwile kiedy np. pokłóceni małżonkowie robią sobie na złość (podpada pod świństwo) ale wtedy właśnie ich relacja nie jest bliskością i obojo zdają sobie z tego sprawę. Jeśli uda im się dogadać, pogodzić - relacja zostaje przywrócona i świństwa się kończą. Jeszcze apropos naiwności. Osoby upośledzony umysłowo mają często taki dar (albo przekleństwo) naiwnego wierzenia innym i to pomimo świństw jakie im mogą i często inni robią. Pomimo to oni są szczęśliwi ponieważ cały czas wierzą w dobroć drugiego człowieka nie mają świdomości tego że są naiwni. (to bardzo ciekawe tacy ludzie pomimo wszystko są szczęśliwi) Mnie bardziej interesuje to jak inteligenty człowiek świadomie wybiera pewnego rodzaju naiwność (zaufanie i wiarę w innych ludzi) w celu świadomego polepszania relacji z innymi itp. Tego typu postawa wymaga pewnego poświęcenia ponieważ wystawia się siebie samego na możliwość wykorzystwania przez innych. Oczywiście inteligenty człowiek w jakiś sposób stawia sobie grnice naiwności (bo inaczej jest po prostu głupi). Ale się rozpisałem :) PS. Szczęśliwego Nowego Roku podpis: S. 1. Jak definicja to: Świństwo - podły czyn krzywdzący kogoś. (drobna różnica ale jednak ważna - czyn służy osobie krzywdzącej - powody mogą być różne, ale to nie jest czysta chęć skrzywdzenia - zawsze jest jakiś powód pierwotny) 2. Źle przeczytałeś moje słowa. Nie znaczą one - zawsze jest powód do świństwa. One znaczą - jeśli jest świństwo, to musiał być powód. 3. wg mnie - granice naiwności łatwiej jest ustalać przy ograniczonym zaufaniu. Osoba z czystym kontem ma zawsze prawo do drobnego świństwa. Natomiast staram się i tak ograniczać możliwość wielkiego świństwa - niezależnie od bliskości. Dość ważna sprawa - nie tworzyć pokus! Ludzie są dobrzy ale słabi - i ulegają pokusom. A osobie, która już nadużyła zaufania staram się zablokować możliwość powtórki w tej samej dziedzinie. Przykład: gdyby przyjaciel skusił się by mnie okraść - nie przestaje być moim przyjacielem - ale od tej pory nie daję mu już możliwości łatwego przywłaszczenia sobie czegokolwiek. podpis: Kris Ad. 1 Poprzednią definicje wziąłem z Wikipedi, w słowniku PWN jest taka Świństwo - postępowanie nieuczciwe i szkodzące komuś W Twojej definicji i tej z PWN faktycznie nie ma tej celowości krzywdzenia, o której pisałem. Mówiąc szczerze ta poprzednia definicja z Wikipedii była tą, która ja przyjmowałem mówiąc o świństwie. W każdym bądź razie wszystkie definicje mówią o wyrządzonej szkodzie, a powody mogą być różne (osiągnięcie własnych korzyści, bezmyślność, a wreszcie celowy czyn tylko po to, aby wyrządzić szkodę) Jeśli ktoś zrobi nam świństwo to do oceny jest chyba ważny ten pierwotny powód, od tego może zależeć dalsza relacja z tą osobą. Ad 2. Ok. teraz rozumiem Ad 3. Ciągnąc dalej przykład. Odkryłem, że przyjaciel mnie okradł (lub zrobił mi inne świństwo – coś, co mnie skrzywdziło) to staram się ustalić, co było powodem takiego czynu, bo może być różnie: - może mój portfel wygląda zupełnie tak jak jego i po prostu się pomylił (zwykły błąd po wyjaśnieniu bez szkody dla relacji. Samo wyjaśnienie sprawy przekreśla te świństwo i jest ok.) - jest kleptomanem, czyli jest chory – w takim przypadku przyjacielem może być nadal, ale oboje pamiętamy, że jest ten problem i staramy się unikać podobnych problemów w przyszłości - cholernie potrzebował pieniędzy bo … (1000 powodów) i dlatego mnie okradł myśląc, że to się nie wyda (nie zgadnę że to on) – w tym przypadku całkowicie traci moje zaufanie (relacja przyjacielska zostaje zniszczona) dopóki nie zdarzy się coś co odbuduje relacje nie ma zaufania. - ten ktoś miał o coś do mnie pretensje – według niego to ja wcześniej zaburzyłem nasza relacje i robiąc mi świństwo robił to tylko po to żeby się odegrać. Tutaj wzajemna relacja jest zburzona, chyba, że sytuacja zostanie wyjaśniona i relacja przywrócona razem z zaufaniem. podpis: N. Skomentowałabym wcześniej, ale tak mi jakoś nagle przyszło do głowy, że może tym razem (tak dla odmiany) dam szansę innym i nie będę się wpisywać od razu w pierwszych komentarzach. Ale honor spamera nie pozwala mi siedzieć tak całkiem cicho. Wydaje mi się, że tej prawdziwej naiwności nie da się odechcieć i stracić. Jeśli rozczarowania z czasem prowadzą do utraty wiary w ludzi, to znaczy, że nakręcała nas głupota a nie naiwność.Bo głupotą jest wierzyć, że świat i ludzie są dobrzy. To się mija z rzeczywistością (gdyby wszystko było tylko dobre, to skąd brałyby się niepowodzenia, oszustwa i inne paskudy?). A naiwność to wiara, że świat i ludzie są dobrzy, ALE niedoskonali i czasem słabi. Z taką wiarą da się o wiele więcej zrozumieć i wybaczyć (ergo nie czuć się wykorzystanym czy oszukanym). I te granice naiwności też się wtedy jakoś tak intuicyjnie ustalają. podpis: MArtika No cóż... Moim zdaniem życie weryfikuje przyjaźnie. Jeśli ktoś kogo uważałeś za przyjaciela zrobi ci świństwo, przestaje być tym przyjacielem i tyle. Jestem lojalna wobec bliskich i nikogo bym nie okradła, nie okłamała, nie potrafię. Jeśli ktoś robi mi krzywdę,to nie wierzę w takie "whoops,ojej nie wiedziałem" Czego nie wiedziałeś? Że coś jest złe? Że tak się nie robi??? To nie kwestia przebaczania i umiejętności przebaczania.. Ja nie czuję już złości do osób, które mnie skrzywdziły, nie życzę im źle, ale... to sobie życzę dobrze i dlatego takie osoby wymazuję ze swojego życia. Bo to życie jest zbyt krótkie, żeby otaczać się tymi, którzy na nas źle wpływają, krzywdzą, zabierają pozytywną energię. Przebaczam, ale to nie oznacza, że ta osoba będzie dalej częścią mojej rodziny, bo tam wstępu już nie ma. Można nie ufać bezgranicznie, ale pewnych rzeczy się po pewnych osobach nie spodziewamy, bo swoją postawą deklaruję coś zupełnie innego. Jest więc zaskoczenie, złość, poczucie straty... Tak,jesteśmy tylko ludźmi, ale to oznacza też, że rozumujemy, przewidujemy, kochamy...i to, że mamy wybór. podpis: petrus romanus to jest bardzo mądre mi się wydaje co tu napisałeś podpis: S. Martika, a szkoda, że tak radykalnie podchodzisz do lojalności. Ludzie potrafią mieć tak różne zalety, że brak lojalności można im czasem odpuścić - byle tylko się przed tym jakoś zabezpieczyć. Ot. |
