NARCYZM SZCZĘŚLIWY

Chcę wziąć w obronę narcyzm. Bo utarło się przekonanie, że narcyzy są tak zapatrzeni w siebie, że nie widzą nic innego.

Ogólnie miłość jest pozytywna więc dlaczego miłość narcystyczna miała by być zła z założenia?
Jak każda miłość - może być zła i może być dobra.

Bo rozróżniam miłość narcystyczną szczęśliwą i nieszczęśliwą.
Można się kochać w sobie szczęśliwie, ale może być sytuacja, że miłość do siebie jest źródłem niedobrych emocji i rozpaczliwego ograniczenia.

Miłość do siebie jest szczęśliwa wtedy, gdy jest na dobre i złe. Nie sztuka kochać siebie młodego, ładnego, bogatego, podziwianego i farciarza. Ale kochać siebie brzydkiego, biednego, chorego, starego lub pechowca to coś więcej. To szczęście które mało co może zmącić.

Jeśli ktoś kocha siebie tylko kiedy mu się wiedzie, to jasne jest, że gdy przestaje się wieść zaczyna być nieszczęśliwy. Tęskni do tego lepszego wcielenia i robi wszystko, żeby móc być takim jakim siebie kocha.
No i wtedy rzeczywiście dąży do tego nie zważając na otoczenie.
A gdy mu się to udaje, to przez cały czas stara się dbać o siebie, żeby broń boże gdzieś mu się nie zapodziało jego ukochane wcielenie.
Nawet jeśli jest szczęśliwy, to mąci mu to obawa, że może się to nagle skończyć.
Nie dziwi więc to rozpaczliwe ograniczenie: JA, JA, JA...

Natomiast Narcyz zakochany w sobie szczęśliwie nie ma takich dylematów. Bogaty czy biedny, ładny czy brzydki, podziwiany czy nie - jest szczęśliwy, że może być ze sobą. I tym szczęściem potrafi się dzielić - tak jak każdy zakochany.
Nie obawiając się, że straci swoją miłość (bo się kocha w każdej sytuacji) może czerpać dodatkową radość z dzielenia się z innymi. To jeszcze mu przysparza miłości do siebie.

Osoby które siebie nie kochają a tylko tolerują są bliskie Narcyzom zakochanym nieszczęśliwie. Też potrafią się cieszyć z siebie jedynie w chwilach dobrej passy.
Więc mimo tego, że nie mają tego zapatrzenia w siebie - jako koledzy, przyjaciele lub osoby pomocne są dużo mniej efektywni od Narcyzów szczęśliwych. Taki pomoże, ale nosi w sobie tą obojętność i pomoc nie jest wypełniona radością pomagania tylko poczuciem obowiązku lub skłonnością do poświęceń.

Narcyz szczęśliwy pomoże chętnie - bo to mu jeszcze poprawia własny wewnętrzny wizerunek, poprawia samopoczucie. Chociaż robi to głównie dla siebie to korzyść ma całe jego otoczenie.
To samo jeśli chodzi o obcowanie z Narcyzem szczęśliwym. Wcale nie musi akcentować swojej wyższości bo potrafi kochać siebie bez adoracji zewnętrznej.
Może się zdarzyć, że przynudza o sobie - ale za to jest pogodny i dobrze życzy otoczeniu. No cóż, tak jak każdy szczęśliwie zakochany.

Uważam, że omawiając zjawisko narcyzmu za mało akcentuje się obie strony narcyzmu. Psychologia wydaje się nie zauważać narcyzmu szczęśliwego - skupiona na narcyzmie nieszczęśliwym. To samo się dzieje w życiu potocznym.
Co w końcu doprowadza do uznania narcyzmu jako stanu upośledzenia.

A narcyzm powinno się propagować - byle ten szczęśliwy!

Ja jestem Narcyzem czego i innym życzę.