ZNIECZULICA

Z każdym razem kiedy szlachetni i współczujący ludzie wypowiadają się o znieczulicy czuję się jak oskarżony. Ilekroć coś się wydarzy to dziennikarze, artyści, politycy, pedagodzy, lekarze oskarżają mnie i miliony innych ludzi – sami udając ludzi bez skazy.

To prawda, że moje zachowanie w sprawie potencjalnej pomocy pozostawia wiele do życzenia. Po cichu miewam wątpliwości, głośno o tym nie mówię.

Ale nie chce mi się wierzyć, że ci wszyscy którzy oskarżają mnie i miliony innych o znieczulicę są bez skazy. Jakie to czynniki mogą sprawić, że wybrane grupy zawodowe czy społeczne są zawsze akuratne i odpowiedzialne? Żadne! Po prostu przed kamerami udają sprawiedliwych.

Wiem, że publicznie przyznać się do grzechu znieczulicy jakoś głupio. Ale też niech nikt mnie nie nazywa potworem kto choćby raz przeszedł obok.

Więc domagam się mniej radykalnych ocen w mediach i w życiu – i chcę żeby znieczulicę traktować jako wspólny problem, także tych którzy się wypowiadają w sprawie. Bo inaczej każdy zostaje sam na sam z tym problemem i szybko znajduje sobie usprawiedliwienie, że inni też tak mają – to niby dlaczego on ma być jak ci nieskazitelni z telewizji? To robota dla Dymnych, Ochojskich i Owsiaków.

Żebym mógł się poczuć odpowiedzialny na równi z „nieskazitelnymi” to albo też musiałbym być nieskazitelny, albo musiałbym wiedzieć, że nawet ci najbardziej zaangażowani też kiedyś zachowali się obojętnie. Taka świadomość pozwoliła by nie czuć się odrzuconym przez „szlachetnych” i pokonać czasem tę chęć ominięcia „problemu”.

Bo każdy bywa „potworem” od czasu do czasu. Ale przecież nie ma konieczności być stale gotowym do pomocy. Wystarczyło by raz na jakiś czas, byle tych ludzi było więcej.
Lecz nie ma!
Bo radykalne oceny sprawiają, że rodzi się naturalne usprawiedliwienie – od pomocy są „szlachetni”, jeśli raz pomogę to będę musiał cały czas, więc już lepiej ogłuchnąć na te gromy rzucane przez nieskazitelnych.

Wiem, że mi by pomogło bardzo gdybym usłyszał czasem, że i Dymnej i Owsiakowi też się zdarzyło być obojętnym i że się wstydzą ale nie zatajają. Skończyły by się te twarde oskarżenia. A za to pojawiło by się zastanowienie i przede wszystkim zrozumienie dla powodów obojętności.
A od zrozumienia do przezwyciężenia już dużo bliżej.
Gdyby przy każdym medialnym przypadku znieczulicy zamiast oskarżeń pojawiała się "spowiedź" ludzi poruszonych znieczulicą, z których pewnie każdy coś będzie miał na sumieniu - efekt poruszający sumienia byłby o wiele głębszy.

A w ogóle to moim zdaniem należy zacząć lansować taką tezę: o kimś, kto choćby raz na jakiś czas bezinteresownie pomoże człowiekowi w potrzebie, nie należy mówić źle.
Nikt nie ma obowiązku być stale gotowym do pomocy! Niechby pomógł raz na jakiś czas! Wystarczy!
Przynajmniej ja częściej bym był skłonny pomóc.

P.S. Pamiętam szokujące zdjęcia w tv z przychodni w USA gdzie pacjentka zmarła w poczekalni i nikt nie reagował przez wiele godzin. Nie wiem co się stało tym ludziom (lekarzom i pielęgniarkom) ale właśnie to jest ważne – żeby zrozumieć co się działo w ich głowach, że w takiej sytuacji pozostawali obojętni – a nie ekscytowanie się sensacyjnością rozmiarów znieczulicy. Sensacja byłaby gdyby to była jedna osoba, ale przy tylu musiała wystąpić jakaś przyczyna.
Więc zamiast gromić i karać trzeba by zrozumieć.

temat korespondujący - pierwsza wymówka