Przeszło mi przez głowę, żeby napisać recenzję kabaretu Adin, ale jednak spękałem. Za mocno bym się wystawił na ostrzał. Pozostanę więc tylko przy określeniu swojego osobistego stosunku i oczekiwań wobec Adina.

Na początku to miała być tylko alternatywa dla działań kabaretowych prowadzonych z Laskowikiem. Odskocznia w inny humor od okazji do okazji. Jednak po opuszczeniu kabaretu Laskowika i jednocześnie z pomysłem na kabaret ascetyczny - Adin stał się zbyt interesującą możliwością by traktować to tylko jako okazjonalne wydarzenie.

Adin z założeniu ma być kabaretem ascetycznym i wstrzemięźliwym aktorsko. Osobiście już jestem zmęczony nadmiarem środków technicznych, mimiki, śmiesznych chwytów - stosowanych przez medialne kabarety. Śmieszne to jest, ale stosowane zbyt masowo. Perełki sztuki kabaretowej zdarzają się już zbyt rzadko.

I stąd ambicja (bo to ambicja) stworzenia kabaretu artystycznego (lub artystowskiego - jak kto woli). I nie jest łatwo. Bo nawyki, żeby się podobać, są na tyle silne, że trzeba cały czas walczyć z naturalną skłonnością do rozśmieszenia bez względu na poziom. Ale na szczęście w zespole jesteśmy zgodni, że oszczędna gra potrafi być bardziej śmieszna niż zagrywanie się.

Przyszłość trudno zaplanować przy takich założeniach. Wersja optymistyczna jest taka, że znajdzie się dość chętnych, żeby grywać w miarę regularnie bez podkładania się w mediach. Wersja pesymistyczna, że obraz kabaretu już na tyle się zmienił, że nie da rady bez min, dżingli, światełek i prostych schematów. Na pewno Adin nie włączy się w nurt biesiad kabaretowych i kolorowych show - niezależnie od sukcesów czy ich braku.

Bywa, że zadaję sobie pytanie czy to nie wkracza już na ścieżkę bełkotu artystycznego wspieranego poczuciem misji. Gdyby jednak, to i tak nie ma sensu powielanie modelu kabaretów medialnych. Jest ich wystarczająco wiele. Jak już kabaret, to coś ciekawego w tym musi być.

Przyjemność z kabaretu wyobrażam sobie tylko w przypadku pójścia nieco wbrew. A pójście wbrew oznacza dla mnie w tym wypadku wyparcie się roli artysty użytkowego (kiedyś demonstracyjne odcięcie się od polityki). Kabaret Adin nie będzie gonił za publicznością - to kabaret ma być z przodu, a publiczność za nim.
Nie tak radykalnie jak Fraszka. Nieee.
Owszem, można się zatrzymać i poczekać aż publiczność dołączy, ale nie ganiać się po amfiteatrach albo przyczepach.