IMPONOWANIE

Istotnym elementem w Sztuce rozśmieszania jest stosunek Widza do Artysty. Ten sam dowcip powiedziany przez Artystę podziwianego śmieszy o wiele bardziej. Funkcjonuje tu układ Szef-Podwładny - dowcip powiedziany przez Szefa budzi wręcz odruchowy śmiech u Podwładnego.

Oczywiście ważnym elementem budzenia podziwu jest prezentowanie dobrego żartu. I to bywa najważniejsze. Ale nie jedyne. Ważne jest jeszcze wszystko co może spowodować uznaniowe "no no, dobry jest".

Spróbowałem wyłowić elementy sztuki kabaretowej którymi zwykło się imponować.

Warsztat artysty - dykcja, skala głosu, dynamika, precyzja, ruch, mimika... Do wielu skeczów (tworów artystycznych) nie potrzeba popisów warsztatowych, nieraz wręcz przeszkadzają - ale istnieje grupa widzów którym imponuje, że stoi przed nimi Artysta Z Warsztatem. Warto w programie mieć kilka popisów warsztatowych. Utworów, które nacisk kładą bardziej na warsztat niż na rozbawienie widzów (ale oczywiście najlepiej to łączyć). Dobrze przy tym pamiętać, że istnieją widzowie których warsztat drażni - więc przesadzanie z warsztatem może być niekorzystne.

Odwaga artysty - odwagę się podziwia zawsze i chętnie. Podziwia się swobodę na scenie (większość ludzi boi się wystąpić publicznie), czasem podziwia się odwagę wygłaszanych poglądów (uwaga: zamiast za odwagę nieraz może być coś uznane za głupotę lub chamstwo - to nie to samo).

Refleks - tak jak odwaga jest podziwiany powszechnie. Reagowanie na wszystko co się dzieje na sali w sposób błyskotliwy nabija punkty artyście jak mało co. Ale. kiedy tej błyskotliwości brakuje to blisko do żenady.

Pointy! - no tak. Pointa zgrabnie podsumowująca skecz budzi podziw u wszystkich. Podziw dla pomysłowości i inteligencji.

Wizualizacja - do zauważenia bez użycia mózgu. Atrakcyjność wizualna Artysty - czasem niełatwa do zrealizowania, ale ostatecznie bardzo skuteczna.
Podkreślenie wizualnie wszystkich walorów przedstawienia - oczywiście z wyczuciem - walorów osobistych, użycie efektownych rekwizytów (efektowne wcale nie znaczy duże lub drogie - ale niespotykane).

Popularność - działa sama z siebie.

Wszystko inne - czego nie potrafi zwykły człowiek i zwykły artysta - wykorzystanie indywidualnych umiejętności (cokolwiek to jest), wplecione w artystyczne dokonanie.
Zaskoczenie widzów jakąś umiejętnością, której się nie spodziewają - choćby stanie na rękach czy ruszanie uszami.

podpis: Tomek
albo "Lisek"

podpis: mrowka
to w zasadzie dzisiejsze biesiadne nie mają czym imponować... odwagą najszybciej, ale ile można? Zobacz, że w tych najgłośniejszych obecnie kabaretach mało komu chodzi o zaimponowanie widowni. Nikt praktycznie nie troszczy się o warsztat, o pointach szkoda mówić. Raczej widzę tu postawę "nie o wasz podziw nam chodzi, ale o pieniądze" i próby pokazania artysty-kumpla. Prezentowanie dobrego żartu? Nie rozśmieszaj mnie, komu dzisiaj opłaca się wymyślać dobre żarty, kiedy liczy się szybkość?

podpis: Robo
To Ty nie wiesz że we współczesnym "Kabarecie" chodzi o to żeby było głośniej, mocniej, siekierami? Popkultura ma to do siebie że jest przeznaczona dla mas - więc i taki kabaret musiał siłą rzeczy wyewoluować. Nawalić do skeczu setki żartów na minutę (Niech zastąpią fabułę), koniecznie muszą to być takie żarty które walą po oczach (żeby widz nie musiał się domyślać), musi być też coś o ogólnie pojętej dupie no i masz receptę na sukces kasowy.

podpis: S.
Popkulturowe? - Odwagą, swobodą, wizualizacją i warsztatem.
Nie tak mało.
I już nie ma co tak narzekać na popkulturę. Z koniem się kopać? Popkultura jest taka jaka ma być - czyli masowa. Zawsze tak było.
Dzisiaj problemem nie jest popkultura w kabarecie (bo musi być) - tylko fakt, że niedawno jeszcze dzisiejsza popkultura była znana jako aletrnatywa - i stąd to poczucie dryfu w komercję.
Odeszli Otto, Daniec, Pietrzak, Drozda - ktoś tą lukę musiał wypełnić.
A luka po alternatywie zapełnia się powoli - no ale chwilę trzeba poczekać.

podpis: mrowka
Robo, ja bym jeszcze chciała zobaczyć te setki żartów na minutę w popkabarecie. Chyba że żartów przejętych z obiegowych dowcipów, wtedy to żadna sztuka. Przepraszam, ale ostatnio współczesne biesiadne bardziej męczą i żenują, niż śmieszą. Poza tym już nawet nie chodzi o to, żeby siekierami, sukces jest prostszy: wystarczy kogoś zwymyślać, przeklinać na scenie albo odwołać się do wulgarności. I już się widownia cieszy.
Sikor - nie widzę tego warsztatu, widzę niedopracowanie, żarty na szybko, pustkę w oczach, błaganie o śmiech. To boli.