PIĘKNO, BRZYDOTA I REALIZM
Nie sposób się nie zastanawiać co jest ładniejsze - tym bardziej jeśli człowiek sam robi w czymś, co chciałby nazwać sztuką.Sztuka to w zasadzie jest wytwarzanie sztucznego piękna.
Spokojnie - to tylko uogólnienie!
Najpopularniejsze obiegowe pojęcie piękna i brzydoty - to piękne jest to, co czyste i finezyjne, brzydkie co brudne i toporne. Ale to tylko najpopularniejsze pojęcie! Bo wiele osób się z tym nie zechce zgodzić - łącznie ze mną.
Piękno, brzydota – to pojęcia niezdefiniowane podlegające dynamicznym zmianom w zależności od wrażliwości odbiorcy. Zawsze chodzi o to „coś”. To „coś” sprawia, że całość potrafi być piękna. Matematycznie (ani logicznie) nie da się tego opisać (a przynajmniej ja nie potrafię).
Ale jestem w stanie to „coś” nazwać jako „zaskakującą harmonię”. Im harmonia bardziej odczuwalna przez odbiorcę tym piękniejsza wydaje się całość. A jeśli harmonia jest niecodzienna, a wręcz zaskakująca - to całość staje się pięknem urzekającym, zapierającym dech.
Różnice w tym co nazywamy pięknem zależą od wrażliwości i nabytych doświadczeń. Ludzie rzadko obcujący ze sztuką, z wrażliwością niezbyt wyrafinowaną - za piękne uznają obiekty czyste i finezyjne. Jednak sterylna czystość i przesadna a schematyczna finezyjność - potrafią sprawiać wrażenie bardzo odpychające, a przynajmniej dla ludzi z wrażliwością bardziej wyrafinowaną. Po prostu nazywa się to Kicz - który dla ludzi z prostą wrażliwością jednak potrafi być piękny.
Są ludzie zakochani w brzydocie - pociąga ich obraz brudny, koślawy ale tworzący jakąś harmonię, jakiś dziwny porządek w nieuporządkowanym obrazie. Zwykle takie obrazy „mówią” - można wyczuć w nich jakąś historię. Niektórzy potrafią nawet opisać te historie (ale to zwykle przygłupi, nawiedzeni krytycy lub snoby - bo piękno bardziej się wyczuwa niż daje opisać).
A pomiędzy jest cała gama piękna - które bywa połączeniem rzeczy zwykłych z niezwykłymi, brzydkich z ładnymi itd. Całe piękno tkwi w harmonii w jakiej skomponowana jest całość.
Już na przykładzie ludzkich twarzy można dostrzec różnice w odbiorze piękna - twarze piękne ale aż plastikowe, twarze piękne z niewielkim, fascynującym „defektem”, twarze piękne ale z historią (charakterem napisanym delikatnymi zmarszczkami), twarze aż brzydkie ale z tym „czymś” co fascynuje, twarze mocno pomarszczone a fascynujące... - i każdy może inaczej wybrać tą najpiękniejszą twarz.
Na obrzeżach tego co nazywamy pięknem jest tzw. realizm. Sam z siebie jest tworem zupełnie nieciekawym - bo pospolitym, bo rzadko harmonicznym - taki po prostu burdel z codziennością.
Sam bardzo nisko cenię sobie realizm w sztuce. Jest w tym coś odpychającego. W dziełach realistycznych myśli twórcze skupione są na zagęszczeniu i eksponowaniu wybranych elementów rzeczywistości - co zazwyczaj nie jest piękne, lecz ogniskujące uwagę na wybranym fragmencie rzeczywistości.
Jako zdeklarowany przeciwnik realizmu w sztuce śmiem twierdzić, że sztuka realistyczna bywa ciekawa dla ludzi którzy na co dzień patrzą na świat nieuważnie - i dopiero zogniskowanie ich uwagi pozwala im zauważyć coś, obok czego przechodzili dotychczas obojętnie.
Chociaż uczciwie przyznaję, że jest w tych dziełach konstrukcja, jakaś harmonia - zamysł artystyczny jak harmonijnie zagęścić i wyeksponować fragment rzeczywistości - ale to nie działa na moje poczucie piękna.
Z punktu widzenia mojej wrażliwości estetycznej najpiękniejsze wydaje mi się takie połączenie piękna z brzydotą - gdy brzydota wzbogaca jeszcze to piękno, a piękno jeszcze dodaje brzydocie charakteru.
strona główna
definicja sztuki
kabaret jest sztuką
piękno, brzydota i realizm
OCENA WŁASNEJ TWÓRCZOŚCI:
teoria wielkości
jak wyciągać prawdę
czytanie własnego dzieła
wiara i nadzieja artysty
ELEMENTY SZTUKI KABARETOWEJ:
warunki konieczne
imponowanie
uwodzenie publiczności
sztuka rezygnacji
widz docelowy
śmieszne a dobre
warsztat a spontaniczność
tematy w kabarecie
prowokacje
POMOC Z ZEWNĄTRZ:
autorytety
teoria współpracy
PRZESZKODY I PUŁAPKI:
krzywa sukcesu
pułapka następnego programu
nerwice
wyparcie się patologii
demokracja w sztuce
mutacje
artystyczne wygasanie
można się nie zgodzić:
opinie:
podpis: karol (ona)
No właśnie, no właśnie.... mieszkam w mieście z dużą ilością sczerniałych kamienic z zaciekami na fasadach i poza tym, że w dużej dawce taki widok potrafi zdołować, to one są śliczne, harmonijne, autentyczne. Ludzie często malują takie ściany na kolor i ja ich rozumiem, rozumiem nawet, że im się to podoba, ale chce mi się płakać na to wizualne barbarzyństwo. Bo... prawdziwe piękno jest prawdziwe co? O tym też jest ten tekst prawda?
podpis: Alicja
Zaraz się przewrócę, w końcu coś, z czym zgadzam się z panem w stu procentach!
Realizm jest przede wszystkim przewidywalny, a mnie potrzeba zaskoczenia, emocji, tego pytania: "To tak można?" Przekraczanie granic jest piękne...
podpis: mrowka
W "Baśni" to bez słów pokazałeś
podpis: ja
ale to wielka sztuka, technika, etc oddać tak świat, jakim się patrzy. realnie. a kropka, linia ( sztuka współczesna,generalnie: wyobraźnia w takiej postaci )? to nie wymaga talentu, daru, potu, czegoś innego. ciągle taki bunt czuję przy patrzeniu na coś dobrego ( to oczywiście subiektywne) i równocześnie łatwego do zrobienia.
podpis: niewdziosek
Piękno, brzydota, bardzo subiektywna rzecz.
Hienowi najbardziej podoba się hienica i padlina.
podpis: Robo
Subiektywizm jest niezbędny do odpowiedniego postrzegania świata. Piękny jestem ja a brzydcy wszyscy ci, którzy sądzą inaczej. Od razu wszystko się klaruje.
| podpis: robekk e-mail: ... piękno jest to wszystko co nas otacza nie ma rzeczy brzydkich są tylko mniej piękne dla mnie pięknem jest prawdziwa miłość kobiety i to jak wyglądam w jej oczach to jak na mnie paczy dla mnie to jest pięknem, Pięknem jest nawet to jak jest zła jak się gniewa to jest piękno. |