Zarówno źle pojęty warsztat jak i źle pojęta spontaniczność czynią widowisko kabaretowe czymś niestrawnym i pretensjonalnym. Zacznę od uściślenia pojęć:

Warsztat – umiejętność wykonania zadania przy minimum wysiłku.

Spontaniczność – sposób bycia na scenie w pełni emocjonalny – nie skażony wyrachowaniem.

Warsztat więc z definicji powinien być niezauważony. Dykcja, ruch sceniczny – to wszystko ma służyć wykonaniu zadania, a nie być wartością samą w sobie. Marzy mi się spektakl kabaretowy, który byłby wykonany ściśle warsztatowo – bez zbędnego gestu, zbędnego grymasu, w każdym słowie zrozumiały, ale bez przesadnej dykcji... Byłaby to perełka wśród spektakli kabaretowych gdzie królują głównie popisy „aktorskie”.

Również spontaniczność w czystej postaci jest czymś pięknym na scenie. Jeśli wyraża szczere emocje występujących aktorów – bez sztucznego silenia się na szalonych, naturalnych i energetycznych – to stworzy się widowisko o szczególnej energii i magii.

Niestety często warsztat i spontaniczność występują w nieco karykaturalnej formie. Popisy warsztatowe uzupełnione przez wymuszoną spontaniczność tworzą ze spektaklu coś wyjątkowo niesmacznego. Naspidowani aktorzy z pustką w oczach sprawiają na mnie wrażenie, jakby cała ich przyszłość zależała od tego jednego występu i wywołują uczucie zażenowania, że oto podglądam ludzką tragedię.

Zwykle nie jest aż tak źle, ale też i nie jest aż tak dobrze. Zwykle aktorzy dziarscy ponad potrzebę, z zestawem niepotrzebnych a śmiesznych min, opowiadają śmiesznym głosem żarty ze zbyt mocno wyeksponowaną pointą. Ot, kabaret biesiadny.

Ale jak czasem zdarzy się skecz i warsztatowo i spontanicznie czysty to warto dla takich rzeczy oglądać kabaret.