WYPARCIE SIĘ PATOLOGII

Rozmawiając z kolegami o patologiach artystycznych zbyt często słyszę: „Na szczęście mnie to nie dotyczy”.
I robi mi się filozoficznie smutno. Żal mi kolegów.

Dlaczego?
Wyparcie się to otwarta furtka dla patologii.

Jedyną obroną przed gwiazdorstwem, prostytucją artystyczną, przerysowaniem, przewrażliwieniem itd. jest stała czujność. Patologii artystycznych nie poprzedzają fanfary. To przypełza niepostrzeżenie, zagnieżdża się, obrasta w usprawiedliwienia coraz mocniej - i kiedy jest już bardziej widoczne - to jest praktycznie nie do wyplenienia.

Jeśli się nie węszy cały czas w poszukiwaniu oznak patologii to one mogą się spokojnie zagnieżdżać. Wiem o czym piszę, bo sam notorycznie przyłapuję się na różnych skrzywieniach patologicznych. I boję się przede wszystkim tego, że któregoś dnia uznam, że udało mi się wygrać z którąś z patologii.

Od wielu lat obserwuję procesy w zespołach kabaretowych i w osobach twórczych. Obserwacje są niewesołe. W żadnym ze znanych mi przypadków nie udało się uniknąć jakiegoś skrzywienia. I w żadnym z przypadków nie widać woli naprawy - usprawiedliwienia są tak zagnieżdżone, że patologia robi za normę.

Może to dowód na to, że uniknięcie skrzywień jest niemożliwe. Że każdemu w końcu gdzieś zabraknie czujności. Nawet największym.

Ale na cholerę to ułatwiać stwierdzając: „Mnie to nie dotyczy”.
Dotyczy!
Smutno jest patrzeć na chałturzących mistrzów, na bełkoczących mistrzów, na zdziecinniałych mistrzów… W głowie tłucze się pytanie: Dlaczego doprowadzili się do tego stanu?
A odpowiedź jest taka, że chyba nie zauważyli kiedy to się stawało. A potem obrośnięci w usprawiedliwienia uznają, że nic w tym złego – nawet jeśli ktoś życzliwy próbuje coś im uświadamiać.

Zastanawia mnie czy Januszowi Weissowi jest wstyd za udział w programie Fort Boyard... Chyba nie. To ja się wstydzę za niego.
A on pewnie 30 lat temu by nawet nie podejrzewał siebie o coś takiego.
Może jakby wtedy podejrzewał - to dziś by tego nie robił.

podpis: mrowka
e-mail: mrowka@granice.pl
ten sam proces zaobserwować można w sporcie. Mam wrażenie, że potem się stan patologiczny jeszcze wzmacnia przez gorliwą chęć powrotu na szczyt... A u "starych mistrzów" najsmutniejsze jest teraz oczekiwanie na śmiech, który nie następuje. Ten kompletny brak wyczucia widowni, zniżanie się do coraz słabszych (bo i coraz mniej dopracowanych) żartów.
Mam wrażenie, że starzy mistrzowie często idą w chałturę, bo uznają, że szacunek (czyli uznanie) publiczności im się należy za przeszłość... Weiss sobie chyba nawet nie zdaje sprawy z tego, jak żałosny jest w Forcie...

podpis: Robo
e-mail: robofh@wp.pl
Istnieje nawet gorszy scenariusz. Być może nawet zdaje sobie z tego sprawę. Ale jest już zbyt zmęczony i wypalony artystycznie by coś zmienić. Bo o lenistwo nie posądzam.

podpis: mrowka
wypalony artystycznie po czym? od Salonu trochę czasu minęło... Sikor - wierzysz w to, że dawnym mistrzom (tym, którzy siebie za mistrzów uznali i pozwolili się oblepić brązem) da się coś życzliwie uświadomić? Może oni są po prostu zbyt dumni, żeby słuchać rad? Albo uważają, że skoro byli mistrzami, to są nimi dalej i mogą robić wszystko?

podpis: S.
Ja się obawiam, że usprawiedliwienia są na tyle silnie zakorzenione, że ciężko się przez nie przedrzeć. Obawiam się, że oni nie widzą w tym nic złego - lub uważają, że obniżenie lotów jest tak nieznaczne, a cena tak satysfakcjonująca.

podpis: mrowka
widzisz, ale jak na przykład stary kabaret powtarza skecz grany od kilku ładnych lat na każdej imprezie, na którą zostanie zaproszony, a ludzie śmieją się już tylko z litości, bo znają ten skecz na pamięć, to to już jest patologia pełna i trudno mi zrozumieć, że można jej nie dostrzegać...